Στο περιθώριο του φιλικού της ΑΕΚ με τον Πλατανιά ο Μανόλο Χιμένεθ το δήλωσε, αλλά πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Είναι όμως ένα γεγονός πως «πονάει» την ΑΕΚ εδώ και πολλά χρόνια. Ποιο είναι αυτό; Το να παίρνεις γκολ και από άλλους παίκτες πλην του σέντερ φορ και κυρίως από τους ακραίους σου και τα χαφ.

«Πέρσι ήμασταν συνηθισμένοι το γκολ να έρχεται από ένα άτομο, φέτος πρέπει να συνηθίσουμε και να ψάξουμε τρόπους τα γκολ να έρχονται από παίκτες από τα πλάγια ή από τη δεύτερη γραμμή», ήταν χαρακτηριστικά η ατάκα του Ισπανού τεχνικού.

Πέρσι για παράδειγμα πρώτος σκόρερ της ΑΕΚ σε όλες τις διοργανώσεις ήταν ο Τόμας Πέκχαρτ που έφυγε. Ο Τσέχος πέτυχε 12 γκολ. Από τη στιγμή που ήρθε ο Αραούχο ανέλαβε δράση και σκόραρε 9 φορές. Πέρα λοιπόν από το σέντερ φορ, η ΑΕΚ πήρε 8 γκολ από τον Μάνταλο και άλλα τόσο από τον Χριστοδουλόπουλο. Αλλά δεν πήρε ανάλογα γκολ από τους υπόλοιπους ακραίους και από τους κεντρικούς ή αμυντικούς της μέσους.

Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως μία από τις καλύτερες ΑΕΚ όλων των εποχών, αυτή της σεζόν 1996-1997, που δεν κατέκτησε τελικά το πρωτάθλημα, αλλά… αρκέστηκε στο Κύπελλο όπου επικράτησε στον τελικό του Απόλλωνα με 7-1), είχε τέσσερις σκόρερ όχι απλά με διψήφιο αριθμό γκολ αλλά με μίνιμουμ τα 20 τέρματα σε όλη τη σεζόν! Τον Τσιάρτα με 32 (26 στο πρωτάθλημα), τον Κωστή με 27 (19), τον Κετσπάγια με 20 (15), τον Μπατίστα με 20 (10). Όπως γίνεται αντιληπτό η διαφορά είναι τεράστια…

Εννοείται πως για να καταφέρεις κάτι τέτοιο θα πρέπει να εκτοξεύσεις την ποιότητα του ρόστερ ή να έχεις παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που έχουν οι νυν. Διότι όταν για παράδειγμα ο Σιμόες σε δύο σεζόν έχει 1 γκολ μόνο, ο Γιόχανσον σε δυόμισι έχει σκοράρει μόλις 9 φορές, ο Πάτο Ροντρίγκες βρήκε πέρσι μόλις 4 φορές δίχτυα, όσες και ο Αλμέιδα, τότε είναι ηλίου φαεινότερο ότι χρειάζεσαι παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και μεγαλύτερη ευχέρεια στο σκοράρισμα…