Μεγάλο πράγμα η φανέλα. Όταν είναι «βαριά» ακόμα και μετά από… στραπάτσα σε βοηθάει να συνέλθεις και να δείξεις την αξία σου. Δεν αποκτά επιπλέον ειδικό βάρος από ένα κάλπικο Κύπελλο. Και παραμένει βαριά ακόμα και αν τη φοράνε αμούστακα παιδιά από τις Ακαδημίες σου.

Η ΑΕΚ μετά την κλοπή του Κυπέλλου στο Βόλο και παρότι πήγε να βγάλει δις τα μάτια της, βρήκε τον τρόπο να σηκωθεί, να πατήσει γερά στα πόδια της και ειδικά στα δύο τελευταία ματς της σεζόν να βγάλει χαρακτήρα, πάθος και ποιότητα. Έτσι κέρδισε τη διπλή ευκαιρία για να ξαναμπεί στον ευρωπαϊκό χάρτη.

Ο Παναθηναϊκός μετά την ηλίθια ενέργεια του ανεγκέφαλου, μπόρεσε και μάζεψε τα κομμάτια του χάρη στον Μαρίνο Ουζουνίδη και πήρε εκδίκηση για τα όσα υπερβολικά μεν, αλλά απαράδεκτα και «παράνομα» έγιναν στη Λεωφόρο. Ας ζητήσει ευθύνες για την αφαίρεση βαθμών στον »ακατοίκητο».

Ο ΠΑΟΚ, έμεινε στο κάλπικο… Κύπελλο. Στην Τούμπα πίστεψαν ότι κατέκτησαν το… Μουντάλ. Ότι η ομάδα τους που έχει ταβάνι, έγινε υπερδύναμη και ότι ο Ίβιτς είναι ο σερ Άλεξ. Μία ομάδα που δεν έχει παίξει ποτέ της στο Τσάμπιονς Λιγκ υπερεκτίμησε τις δυνατότητές της και το πλήρωσε ακριβά. Αυτά παθαίνεις ότι δεν ξέρεις τι πληρώνεις.

Όσο για τον Πανιώνιο, έκανε ότι μπορούσε, έκανε υπερβάσεις, αλλά έφτασε το τέλος μίας εποχής. Με πολλές αλλαγές στο ρόστερ. Που θα σημάνει το… φτου και από την αρχή.

Η τελευταία αγωνιστική των φετινών play off, ήταν ότι πιο συναρπαστικό έχουμε δει σε αυτή τη διαδικασία από την πρώτη μέρα της διεξαγωγής αυτής της διαδικασίας. Πιστεύω δε, ότι στο τέλος της βραδιάς κάθε ομάδα πήρε ακριβώς αυτό που της αξίζει.

Σε όλα τα προηγούμενα blog από τη μέρα που… γνωριστήκαμε σημείωνα ότι το ρόστερ της ΑΕΚ έχει δυνατότητες, αλλά θα πρέπει να τις βγάλει στο γήπεδο. Αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια στους «κιτρινόμαυρους» που κατάφεραν να βγάλουν πρώτη την ομάδα στα play off. Είναι επίτευγμα δικό τους και του Μανόλο Χιμένεθ.

Ξεκίνησαν χωρίς βαθμό και τερμάτισαν με 12. Συνολικά πέτυχαν τέσσερις νίκες με δύο διπλά σε Τούμπα και Νέα Σμύρνη. Στο γήπεδο όπου η ΑΕΚ το 2012 είχε κάνει το τελευταίο της διπλό με προπονητή τον Χιμένεθ, λίγο πριν τον «τελειώσει», εκεί, με τον ίδιο προπονητή, στην πρώτη της φετινή ανατροπή σκορ, έμελλε να κουνήσει το… σεντόνι. Άγνωστη λέξη αυτή στη Θεσσαλονίκη.

Βεβαίως όταν εδώ γράφαμε ότι αυτός ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί, ήμασταν κακοί. Όταν λέγαμε ότι ο Χιμένεθ έχει πάρει την ταυτότητα του Ίβιτς φέτος δεν ξέραμε ποδόσφαιρο. Όταν υπογραμμίζαμε ότι ο Σαββίδης πιάνεται κοροΐδο διότι πληρώνει άνευ λόγου και ουσίας υπεραξίας χαρακτηριζόμασταν κομπλεξικοί. Ε, καλό θα είναι τώρα κάποιοι να κοιταχτούνε στον καθρέφτη τους και αν δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τον εαυτό τους ας συνεχίσουν να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ο… χαρταετός μπορεί να φτάσει ψηλά. Αλλά αν κοπεί το σχοινί, ή αν σκιστεί, τότε η βουτιά είναι εντυπωσιακή. Και ο κρότος της πτώσης εκκωφαντικός. Όπως ο χθεσινός του ΠΑΟΚ.

Θα περάσω αμέσως στο… παρασύνθημα. Η ΑΕΚ πέτυχε τον έναν από τους τρεις στόχους που έθεσε στην αρχή της σεζόν την οποία τελείωσε χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Οπότε εκ των πραγμάτων δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις πετυχημένη. Ωστόσο το μόνο που μπορείς να πεις είναι ότι έκλεισε μία σεζόν που ξεκίνησε με εγκληματικά λάθη με τον πιο γλυκό τρόπο. Και οι εντυπώσεις παρότι δε θα έπρεπε ειδικά εδώ στην Ελλάδα μετράνε πολύ. Πάμε να δούμε αναλυτικά τι πέτυχε και τι όχι η «Ένωση».

Απέτυχε να κάνει την ευρωπαϊκή υπέρβαση. Είχε ούτως η άλλως εξαιρετικά δύσκολο έργο και στην αρχή στην ΑΕΚ τόνιζαν ότι θέλουν να πάνε για το πρωτάθλημα. Στην υπόθεση «τίτλος» απέτυχαν παταγωδώς. Δεν μπόρεσαν σε καμία περίπτωση όχι να το διεκδικήσουν, αλλά να μείνουν κοντά στην κορυφή. Οτιδήποτε άλλο ειπωθεί θα είναι ψέμα. Στο Κύπελλο έφτασε μέχρι την «πηγή» αλλά δεν ήπιε νερό όπως πέρσι. Κάθε άλλο. Της πήραν και τη… στάμνα! Όσο για τα play off παρότι πολλοί δεν πίστευαν, μπόρεσε να δείξει χαρακτήρα, να αντιδράσει και στο τέλος να βγει κερδισμένη.

Κατά τη διάρκεια της σεζόν η πορεία της ΑΕΚ έμοιαζε με   καρδιογράφημα. Κατάφερε πάντως να κερδίσει δύο φορές τον Ολυμπιακό και να τον αποκλείσει από τον τελικό του Κυπέλλου. Να κάνει διπλό μέσα στην Τούμπα μετά από χρόνια και να πετύχει συνολικά τρεις νίκες επί του ΠΑΟΚ τον οποίο τον έχει αναγάγει σε πελάτη. Να κερδίσει τον Παναθηναϊκό και να κατακτήσει και την πρώτη θέση στα play off.

Στον αντίποδα, χρειάστηκε τέσσερα ματς για να κερδίσει μία φορά τον Πανιώνιο, έχασε από τον Ολυμπιακό με κάτω τα χέρια στο πρωτάθλημα, ηττήθηκε στη ρεβάνς του ΟΑΚΑ και το ίδιο συνέβη κόντρα στον αποδεκατισμένο Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο από τον οποίο έχασε και στο πρωτάθλημα. Έχασε από τον Παναιτωλικό και τον Αστέρα Τρίπολης, ενώ παρουσιάστηκε απαράδεκτη σε πολλά ματς, όπως με τον Ατρόμητο, τα δύο παιχνίδια με τον Ηρακλή, στην Καρδίτσα και στη Λαμία.

Το πρόσημο πάντως μετά την επιστροφή στα «σαλόνια» μπορεί να πει κανείς ότι είναι θετικό. Την πρώτη σεζόν Κύπελλο και Ευρώπη και τη δεύτερη τελικός Κυπέλλου και πρωτιά στα play off. Τι περιμένει πλέον ο ΑΕΚτζής; Την άδεια τον Ιούνιο. Τέσσερις – πέντε πολύ καλές μεταγραφές και το πρωτάθλημα.  

Για το χθεσινό παιχνίδι παρά το αρχικό σοκ, η ομάδα έδειξε χαρακτήρα. Ο Μάνταλος ήταν με μία λέξη σούπερ. Ο Αραούχο αν και έκανε τον κόσμο να βρίζει στο χαμένο τετ α τετ έφυγε με τον τρόπο που ήθελε. Με γκολ που οδήγησε την ΑΕΚ στα αστέρια. Το ιδανικό φινάλε.

Από την άλλη ο Χριστοδουλόπουλος λειτούργησε απαράδεκτα και ανόητα. Σαν ερασιτέχνης σε ένα κομβικό σημείο. Αυτά πάντως μπορεί να συμβούν στον καθένα. Ειδικά όταν ακούς χυδαίες ύβρεις και οι σφυγμοί είναι στο κόκκινο. Τέλος πάντων, πλήρωσε το τίμημα, ας φροντίσει να μην το ξανακάνει (εγώ προσωπικά έχω υψηλές απαιτήσεις από τον Λάζαρο).

ΥΓ: Το mea culpa του Δημήτρη Μελισσανίδη τον περασμένο Δεκέμβριο και οι κινήσεις που έκανε στη συνέχεια για την ενίσχυση της ομάδας, δείχνει ξεκάθαρο το δρόμο. Όμως όταν υπάρχει πλάνο και σωστή λειτουργία δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Το έχω γράψει πολλές φορές. Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Ο πήχης το νέο φορ (και όχι μόνο), μετά τα όσα έζησε ο κόσμος της ΑΕΚ με τον Αραούχο είναι πολύ ψηλά. Όσο για τον Μανόλο Χιμένεθ, για τον οποίο θα τα πούμε αναλυτικά σε επόμενο blog, πραγματικά με βάση τα όσα βρήκε και τα όσα πέτυχε, παίρνει αν όχι δέκα, τότε εννιά με άριστα το δέκα.

ΥΓ 2: Ο Παναθηναϊκός για τους οπαδούς της ΑΕΚ, ειδικά αυτούς που μεγάλωσαν και έζησαν τη δεκαετία του ’80 ήταν ο μισητός αντίπαλος. Όμως κανένας δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει στον Μαρίνο Ουζουνίδη και στους παίκτες του το μέγεθος της επιτυχίας τους. «Χτύπησαν» αγωνιζόμενοι με τις χειρότερες προϋποθέσεις σε όλα τα ματς κάθε παιχνίδι και πέτυχαν κάτι εξαιρετικό. Μακάρι το νέο πρωτάθλημα να περιλαμβάνει μόνο τέτοιους αγώνες. Όπου ο καθένας θα παλεύει για την πάρτη του. 

ΥΓ 3: Οι δηλώσεις του Ιβάν Σαββίδη μετά το τέλος του ματς είναι το λιγότερο απαράδεκτες και τραγικές. Ας συνεχίσει να εκτίθεται ανεπανόρθωτα. Το κάνει από το βράδυ του τελικού του Κυπέλλου. Όσο για το γιο του, μάλλον θα κατάλαβε την αξία της ρήσης «καλύτερα να μασάς, παρά να… ποστάρεις».

ΥΓ 4: Ντιναμό Κιέβου, Άγιαξ, Βικτόρια Πλζεν, ΤΣΣΚΑ Μόσχας και Μπριζ. Εγώ λέω μακάρι να μας έρθουν οι Τσέχοι. Μετά με σειρά προτεραιότητας οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί. Και αφήνω για το τέλος τους Ρώσους και τους Ουκρανούς.