Ο Βάλτερ Σκότσικ, με τον οποίο ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το τελευταίο του πρωτάθλήμα, μίλησε στον ARENA FM για την μεγάλη πρόκριση του Δικεφάλου επί του Παναθηναϊκού στους ημιτελικούς του 1985 και το πως η ομάδα του τότε κατάφερε να ανατρέψει στην Τούμπα το εις βάρος της 2-0 του πρώτου αγώνα στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Αναλυτικά όσα είπε ο Αυστριακός:

Για τα διπλά παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό το 1985: «Φυσικά και θυμάμαι τα συγκεκριμένα παιχνίδια όπως θυμάμαι γενικότερα τα χρόνια μου στην Ελλάδα και στον ΠΑΟΚ. Ο κόσμος με αγκάλιασε και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που έζησα αυτές τις στιγμές στην Ελλάδα. Στα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό θυμάμαι ότι γινότανε πολύ σκληρές μάχες, είχαμε πολύ καλή ομάδα και πολύ καλούς ποδοσφαιριστές».

Για το πως προετοίμασε τους παίκτες του: «Είχα άριστη σχέση με τους παίκτες, θυμάμαι ότι τους είχα πει ότι δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, μπείτε μέσα πιστέψτε στον εαυτό σας. Τους πώρωσα! Συζήτησα με κάθε παίκτη ξεχωριστά για να μπορέσω να τους φτιάξω την ψυχολογία».

Για τους ποδοσφαιριστές του: «Τώρα έχουν περάσει τα χρόνια και δεν θέλω και να ξεχωρίσω κάποιον. Αλλά θυμάμαι σχεδόν όλους παίκτες και είχαμε και καλές σχέσεις. Ο Βασιλάκος ήταν ο αγαπημένος μου ο παίκτης. Πολύ καλός παίκτης και ο Δημόπουλος που πήγε μετά στον Παναθηναϊκό. Ο Κωστίκος ήταν κεντρικός επιθετικός, πάρα πολύ καλός».

Για τον Ίβιτς και τη σημερινή ομάδα: «Δεν την ξέρω τώρα την ομάδα, θα έλεγα όμως στον προπονητή να κάτσει να μιλήσει με κάθε παίκτη ξεχωριστά και να τους πει να δώσουν ότι έχουν , να κυνηγήσουν και την τελευταία μπαλιά. Και με την δύναμη της Τούμπας να γυρίσει το παιχνίδι».

Για την Τούμπα : «Φυσικά θυμάμαι την Τούμπα αλλά και τα κεριά που άναβε ο κόσμος! Στα μεγάλα παιχνίδια με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Ηρακλή και Άρη , η ατμόσφαιρα ήταν μοναδική».

Για τον κόσμο:«Να δώσει όλο του το είναι, να υποστηρίξει την ομάδα μέχρι και το τελευταίο λεπτό του αγώνα. Εύχομαι με όλη μου την ψυχή να έρθει ένα τρίτο πρωτάθλημα για τον ΠΑΟΚ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις στιγμές που πέρασα στην Τούμπα. Αυτό που ζήσαμε τότε, δεν θα το ξεχάσω ποτέ».

Σ.ΤΖΙΟΜΠΑΝΟΓΛΟΥ