Στο πέμπτο έτος της σχολής έχασε τον πατέρα του, ενώ λίγο πριν το πτυχίο αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα. «Έπρεπε να βρω μια δουλειά επειγόντως ώστε να έχω τα προς το ζην και ο ραδιοφωνικός παραγωγός Πέτρος Κωλέτης, με τον οποίο ήμασταν φίλοι, μου είπε πως έχει ανοίξει ένας νέος ραδιοφωνικός σταθμός, ο ΑΝΤ1. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα προσανατολισμό στη συγκεκριμένη δουλειά. Ήταν άσχετο με όσα ονειρευόμουν. Απλά έτυχε. Ο Πέτρος είχε αναλάβει τη διεύθυνση του ελληνικού προγράμματος κι έτσι ξεκίνησα εκεί να λέω τις ειδήσεις.

Το Σάββατο πήγα και τη Δευτέρα ξεκίνησα. Ήταν Μάιος του 1988. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που με υποδέχτηκαν οι συνάδελφοί μου στην Αθήνα. Μόλις μπήκα μέσα στο press room, άκουσα από ορισμένους συναδέλφους να λένε με μεγάλη καλοσύνη “Καλώς το βλάχο από τη Θεσσαλονίκη που ήρθε να γίνει δημοσιογράφος”. Ήταν το “καλώς όρισες”. Ο χώρος μας είναι σκληρός. Να φανταστείς ότι το δημοσιογραφικό κατεστημένο δεν μου επέτρεπε να κάνω και τηλεόραση. Θυμάμαι πως όλοι οι συνάδελφοι στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 έκαναν τότε δοκιμαστικά για την τηλεόραση, εκτός από μένα. Και όταν έμαθαν από τον ΑΝΤ1 πως έκανα ραντεβού με το New Channel και μου πρότειναν να παρουσιάσω το δελτίο ειδήσεων, μου είπαν χαρακτηριστικά “Ή εδώ ή εκεί” κι έτσι το 1990 έφυγα από τον ΑΝΤ1».

Ο Δημήτρης Παπανώτας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε σε μια μεσοαστική οικογένεια. «Η πόλη τότε μου φαινόταν ανθρώπινη, με ζεστούς ανθρώπους. Πέρασα ενδιαφέροντα παιδικά χρόνια. Κάθε καλοκαίρι παραθερίζαμε οικογενειακώς στη Χαλκιδική. Ο αδελφός μου είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος, οπότε κάναμε πολύ καλή παρέα» εξομολογείται. Στο σχολείο, αν και δεν διάβαζε ατελείωτες ώρες, ήταν από τους καλύτερους μαθητές, ενώ έχει στο ενεργητικό του αρκετούς επαίνους και αριστεία. «Ήμουν από παιδί έξυπνος» προσθέτει γελώντας.

Τα χρόνια πέρασαν κι εκείνος αποφάσισε να δώσει εξετάσεις προκειμένου να περάσει στη Σχολή Επιστημών Υγείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο τμήμα κτηνιατρικής. «Από μικρός έλεγα πως θέλω να γίνω κτηνίατρος. Αγαπούσα τα ζώα και συνειδητά ήθελα να ακολουθήσω το συγκεκριμένο αντικείμενο. Τα φοιτητικά μου χρόνια τα θυμάμαι πάντα με νοσταλγία, γιατί ήταν τα χρόνια με τους πρώτους μεγάλους έρωτες. Στη Θεσσαλονίκη ήμασταν πάνω από 100 χιλιάδες φοιτητές, οπότε, όπως καταλαβαίνεις, ήταν η απόλυτη φοιτητούπολη. Βέβαια, η συμφωνία που είχα κάνει με τους δικούς μου ήταν να νοικιάσω σπίτι και να μείνω μόνος μου».