Απογοητευτική ήταν η εικόνα της Γιουνάιτεντ στο τοπικό ντέρμπι με την Σίτι.

Είχα την αίσθηση ότι κάτι διαφορετικό θα παρουσίαζε  με τον Μουρίνιο, τον Ζλάταν και τον Πογκμπά, αλλά τίποτα.

Σαφώς ακόμα είναι αρχή, όμως δεν περίμενα αυτά τα χάλια.

Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο η Σίτι είχε για παιχνιδάκι την Γιουνάιτεντ.

Την έκανε να μοιάζει με ομαδίτσα της σειράς.

Όχι ότι στη επανάληψη οι γηπεδούχοι έκαναν κάτι ιδιαίτερο, απλά ανέβηκαν μέτρα, πίεσαν, όμως και πάλι αφεντικό του ματς ήταν οι νικητές.

Προβλέπω πολύ δύσκολη σεζόν για τον Μουρίνιο.

Η ομάδα του έχει κάποιους παικταράδες, αλλά και πολλές αδυναμίες στο μεσοαμυντικό κομμάτι.

Η Σίτι έχει αρχίσει να αφομοιώνει γρήγορα το γνωστό παιχνίδι του Γκουαρντιόλα με κυκλοφορία της μπάλας  σε όλο το γήπεδο και πλήρη πρωτοβουλία των κινήσεων.

Συμμετέχει μέχρι και ο γκολκίπερ, ο οποίος, όμως έκανε κακό ντεμπούτο.

Η εμφάνιση του Μπράβο ήταν το μοναδικό μελανό σημείο που εξέθεσε τον προπονητή του.

Από την αρχή η Σίτι έπαιζε πολύ απλά και εύκολα, έφτανε άνετα στην αντίπαλη περιοχή και με την συνεχόμενη κίνηση των επιθετικών της αναστάτωνε την άμυνα της Γιουνάιτεντ.

Είχε τεράστια αυτοπεποίθηση και ήξερε τι να κάνει και πώς να φτάσει στη νίκη.

Πρόσφερε θέαμα και είδαμε τι σημαίνει δουλεμένη ομάδα σε όλες τις γραμμές.

Στο δεύτερο ημίχρονο έπεσε για λίγα λεπτά και γι’ αυτό ο Γκουαρντιόλα έριξε στο ματς τον Φερνάντο και ισορρόπησε την ομάδα του που θα μπορούσε να σημειώσει κι άλλο τέρμα.

Με την σημερινή εικόνα της η Σίτι πάει φουλ για τίτλο, διότι μέρα με την μέρα οι παίκτες θα μαθαίνουν καλύτερα τον προπονητή τους και η λογική λέει ότι θα λυθούν ακόμα περισσότερο και θα παίζουν αυτό που βλέπαμε σε Μπάρτσα και Μπάγερν.