Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του album με τίτλο «Κατάστρωμα», ο Κωστής Μαραβέγιας σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «Κ» της Καθημερινής μίλησε μεταξύ άλλων για τη γενιά του, το bullying των κοινωνικών δικτύων και την Ελλάδα που ονειρεύεται.

Λοιπόν, Κωστή, πώς σε βρήκε αυτό το καλοκαίρι;

Όπως με βλέπεις απόψε: με μια βαλίτσα στο χέρι λόγω περιοδείας. Η βαλίτσα έχει μια σταθερή θέση στο διαμέρισμά μου. Τη βλέπω, είναι πάντα γεμάτη, την ανοίγω για να πάρω κάποια ρούχα και να βάλω άλλα, σκοντάφτω πάνω της. Μου υπενθυμίζει την προσωρινότητά μου σ’ αυτή την πόλη. Αλλά μου αρέσει αυτό. Η ίδια η ζωή εμπεριέχει τη ρευστότητα. Και η ρευστότητα οδηγεί στην πραγματική ελευθερία.

Πέρα από τη δουλειά σου, επιζητείς και στην προσωπική σου ζωή αυτήν τη ρευστότητα;

Δεν θα το έλεγα. Τα τελευταία 3-4 χρόνια δεν αισθάνομαι πια την ανάγκη να εναλλάσσω καταστάσεις, πράγματα, ανθρώπους.

Τι πρέπει να βρεις σε έναν άνθρωπο για να δεθείς μαζί του;

Δεν ψάχνω κάτι ιδιαίτερο, είναι θέμα χημείας. Αυτό που χρειάζεται είναι να είσαι «ανοιχτός», να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου, να γίνονται αμοιβαίες υποχωρήσεις. Όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους. Και αυτό αφορά όλες τις σχέσεις: ερωτικές, φιλικές, επαγγελματικές.
 

Τελικά, είσαι τόσο χαρούμενος όσο δείχνεις ή πρόκειται για… περσόνα;

(Γελάει) Όχι, δεν είναι περσόνα. Ο Σοπενχάουερ έλεγε ότι ευτυχία είναι η απουσία οδύνης. Ας πούμε ότι εγώ έχω καταφέρει να περιορίσω την οδύνη μέσα μου. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να είναι κανείς δυστυχισμένος ή να παραιτηθεί από τη ζωή, αυτό το πεπερασμένο «σύνολο», αλλά κι άλλοι τόσοι για να είναι χαρούμενος. Φτάνει να δει την προσωρινότητά μας ως μια μοναδική ευκαιρία για να κάνει κάποια πράγματα τα οποία θα απολαύσει. Γι’ αυτό «βγάζω» μια χαρά. Και δεν θα απολογηθώ σε κανέναν γι’ αυτό. Όταν ασχολούμαι μ’ αυτό που αγαπώ, όταν είμαι σε συναυλίες και νιώθω τον παλμό του κοινού, πώς μπορώ να μην είμαι χαρούμενος; Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω και μια εσωτερική, μια μινόρε πλευρά, που δεν την ξέρουν πολλοί.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί ζούμε στην εποχή της πρώτης ανάγνωσης. Του τουίτ. Της ταχύτητας. Δεν δίνουμε χρόνο για να δούμε σε βάθος τους ανθρώπους, να τους αναλύσουμε, να τους μάθουμε καλύτερα.

Είπες «τουίτ» και θυμήθηκα το διαδικτυακό bullying που υπέστης για εκείνο το «καθαρό από τα χημικά και τις μολότοφ παγκάκι» που είχες αναρτήσει στη σελίδα σου στο facebook πριν από ενάμιση χρόνο… Σε αδίκησαν ή ήταν δικαιολογημένες, έως ένα βαθμό, οι επικρίσεις;

Παραδέχομαι ότι έκανα λανθασμένη επιλογή μέσου για να εκφραστώ. Είναι αστείο να χρησιμοποιείς το facebook ως πλατφόρμα για σοβαρές απόψεις. Όλοι λειτουργούν παρορμητικά. Και υπάρχει μια απίστευτη «ανθρωποφαγία». Βιάστηκα, λοιπόν, κι εγώ. Βέβαια, από καιρό ήθελα να εκφραστώ κατά της βίας, να διαχωρίσω τη θέση μου, να τονίσω ότι δεν πρέπει να δίνουμε αρνητικά πρότυπα στους νέους και να τους «βάζουμε» πέτρες στα χέρια. Ποιος μου αρνείται αυτό το δικαίωμα; Άλλωστε, είμαι ο ίδιος άνθρωπος που τον Δεκέμβρη του 2008 είχα τραγουδήσει «θα σας το πω τραγουδιστά, για ν’ ακουστεί πιο μαλακά, θα τα σπάσω όλα και θα βάλω και φωτιά», εκφράζοντας τον γενικό θυμό. Αλλά αυτό ήταν μια polaroid της στιγμής. Τότε που ελπίζαμε σε μια ριζική αλλαγή, σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, σε μια Αριστερά που θα κατέλυε τα πάντα και θα δημιουργούσε κάτι καινούργιο. Και δυστυχώς αυτό δεν έγινε…
 

Να υποθέσω ότι πλέον απέχεις από τα social media;

Όχι, κάθε άλλο. Απλώς δεν ποστάρω τίποτα πέρα από τη δουλειά μου. Ό,τι θέλω να πω το λέω μέσα από τα τραγούδια μου.
 

Σε ταλαιπωρεί ακόμα η ιστορία με το παγκάκι;

Θα σου φανεί περίεργο, αλλά δεν έχει ξεθυμάνει ακόμα. Πριν από λίγο καιρό, αργά το βράδυ που γύριζα στο σπίτι, ένας τύπος από το απέναντι πεζοδρόμιο μου φώναξε: «Πρόσεξε μην καεί κανένα παγκάκι»!
 

Αν γίνονταν αύριο εκλογές, έχεις σκεφτεί τι θα ψήφιζες;

Όχι, θα είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσω. Τι είναι Αριστερά και τι Δεξιά σήμερα; Ο άξονας έχει χαθεί. Θα προσπαθήσω να εστιάσω σε πρόσωπα με ποιοτικά χαρακτηριστικά και φρέσκες ιδέες.

Τι ελπίζεις για τη χώρα μας;

Να βρεθεί ένας κοινός τόπος, να εφεύρουμε μια νέα συλλογικότητα.
 

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;

Δεν ξέρω. Θα σου πω, όμως, τι θα ήθελα: να είμαι δημιουργικός και να έχω μεγαλώσει τον καμβά μου. Να διαθέτω εμπειρίες και γνώσεις ώστε να φτιάξω καινούργια πράγματα που θα εκπλήξουν κατ’ αρχάς εμένα κι έπειτα το κοινό. Ισως να έχω ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Είναι μια μεγαλύτερη φόρμα που περιλαμβάνει όλα όσα αγαπώ: τη φωτογραφία, τη μουσική, την αφήγηση και την ομαδικότητα που με συναρπάζει και στο θέατρο.
 

Και σε προσωπικό επίπεδο;

Θα μου άρεσε να αποκτήσω κάποια στιγμή μια οικογένεια και να πορευτώ με μια σύντροφο τα υπόλοιπα χρόνια μου. Δεν είναι κακή ιδέα, τώρα που το σκέφτομαι. Η σύντροφος δεν ξέρω αν θέλει… (Γέλια) Αλλά με τρομάζουν οι σχέσεις στις οποίες το ζευγάρι περιχαρακώνεται, κλείνεται στο σπίτι με τα παιδιά του και ξεχνάει πώς είναι ο έξω κόσμος. Δεν μπορώ να με φανταστώ έτσι. Το ιδανικό για μένα θα είναι να εξακολουθήσει να υπάρχει η περιπλάνηση, κάτι από τσιγγάνικη ζωή, ακόμα και στο πλαίσιο μιας φαμίλιας.