Του ΜΙΧ. ΦΟΥΣΤΕΡΗ

Το σουλούπι του είναι τέτοιο που δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό από όλους, ή θα τον συμπαθήσεις μέχρι θανάτου ή δεν θα τον γουστάρεις μία. Μα έστω κι έτσι, τον σέβεσαι απεριόριστα. Αλίμονο.

Ντιέγκο Πάμπλο Σιμεόνε Γκονζάλες το πλήρες όνομά του. Σπουδαίος ποδοσφαιριστής, σπουδαιότερος προπονητής. Πέντε χρόνια τώρα οδηγεί μια ομάδα από επιτυχία σε επιτυχία, επί των ημερών του η Ατλέτικο Μαδρίτης θυμίζει λιοντάρι που βρυχάται. Δεν καταλαβαίνει από αντιπάλους-μεγαθήρια, δεν δειλιάζει στα δύσκολα, με απλά λόγια, δεν κωλώνει πουθενά. Κάτι κατάλαβε και η Μπάγερν, εν αναμονή και ο τελικός Τσάμπιονς Λιγκ με τη Ρεάλ στο Μιλάνο.

Συχνά η μπάλα που αποδίδουν οι παίκτες του δεν είναι ελκυστική, ούτε φαντεζί το θέαμα που προσφέρουν, όμως όποιος τους υποτίμησε το μετάνιωσε πικρά. Ασφυκτικό μέχρι πνιγμού πρέσινγκ στην άμυνα και, ταυτόχρονα, σφαίρα επιθέσεις αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά ενός συνόλου, που υιοθετεί πλήρως την κινέζικη ρήση “ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο”.

Στις παρακάτω γραμμές το Filathlos.gr παραθέτει φράσεις ενός μεγάλου (σ.σ. όχι βιολογικά, τώρα δα έκλεισε τα 46 του χρόνια) προπονητή που θα μείνουν στην ιστορία. Όπως αυτός και η ομάδα του.

Η πίτσα, ο Μαραντόνα και ο ηγέτης

“Δεν θα τρώμε. Δεν θα κοιμόμαστε. Μέχρι όλοι να μιλούν για εμάς. Μέχρι τη μέρα που θα στραφούν όλα τα φώτα πάνω μας”.

“Βλέπεις έναν ηγέτη στο πώς περπατά. Στο πώς κινείται. Στις εικόνες του 1978 βλέπεις τον Πασαρέλα, τον αρχηγό, να βγαίνει από τη φυσούνα, και βλέπεις τα πρόσωπα παιδιών που στα 25 τους ήταν άντρες”.

“Η πιο χαρούμενη μέρα της εβδομάδας ήταν η Κυριακή επειδή έτρωγα πίτσα και έβλεπα το Μαραντόνα να παίζει για τη Νάπολι. Ήμουν μαγεμένος από το στυλ παιχνιδιού του, από το πάθος του, τα πάντα που εξέπεμπε. Αυτός ήταν πλέον ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει μια Κυριακή πριν παίξω κι εγώ μετά”.

“Η Μαδρίτη μου θυμίζει το Μπουένος Άιρες. Βρήκα τον εαυτό μου στον τόπο του. Καθένας μας πρέπει να προσαρμόζει τον εαυτό του στο μέρος που ζει. Η προσωπικότητά μας σχηματίζεται από το πέρασμα του χρόνου και μετά αρχίζεις να επιλέγεις. Όμως πρώτα προσαρμόζεσαι”.

“Η Μαδρίτη σήμερα είναι ερυθρόλευκη. Απ’ άκρη σ’ άκρη. Και όταν η Μαδρίτη είναι ερυθρόλευκη, είναι υπέροχη όπως η Ατλέτικο”. (Μετά από την κατάκτηση του πρωταθλήματος μέσα στο “Καμπ Νου”).

Οι μητέρες, τα αρχ… και το σύνθημα

“Θέλω να πω κι ένα ευχαριστώ στις μητέρες αυτών των παικτών, γιατί γέννησαν άνδρες με μεγάλα αρχ…” (Μετά από την πρόκριση στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ επί της Τσέλσι).

“Αν υπάρχει κάποιος στο ρόστερ της Ατλέτικο που να με μισεί; Δεν ξέρω. Ίσως υπάρχει. Αλλά δεν θα το μάθω γιατί δεν πρόκειται να το πει”.

“Αυτή η ομάδα συγκεντρώνει παίκτες που ακολουθούν τα ίδια πιστεύω. Μπορεί να χάνουμε ή να κερδίζουμε, αλλά πάντα πιστεύουμε στις αρχές μας. Το σύνθημα “ποτέ μη σταματάς να πιστεύεις” είναι βαθιά μέσα σ’ αυτόν τον σύλλογο”.

“Δεν χρειάζομαι καλούς παίκτες. Δεν βελτιώνουν καμία ομάδα στον κόσμο οι καλοί παίκτες. Τις ομάδες τις βελτιώνουν οι παίκτες που θέλουν να νικούν. Τέτοιους χρειάζομαι”.

“Δεν είναι η πρόκριση στους ημιτελικούς, είναι κάτι πιο σημαντικό απ’ αυτό. Δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, είναι η ζωή. Υπάρχουν ολοένα λιγότερες αξίες στην κοινωνία, αλλά είμαστε μια ομάδα τίμιων εργατών που μπορεί να χάσουν ή να κερδίσουν”.

“Πραγματικά πιστεύω ότι αυτή η Ατλέτικο Μαδρίτης έχει δείξει στους ανθρώπους τι ακριβώς χρειάζονται καθημερινά στη ζωή τους. Ενέργεια. Γνωρίζουμε ότι αυτή την εποχή είναι πολύ δύσκολο να βρει κάποιος δουλειά. Αλλά χάρη στη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση αυτοί οι ποδοσφαιριστές έδωσαν τις αποδείξεις και τις αφορμές στους ανθρώπους να πουν: Ναι, μπορούμε. Δεν είναι τα πάντα το χρήμα. Μπορούμε να πετύχουμε πολλά και με λιγότερα”.

«Το να είσαι Ατλέτικο σημαίνει να μην παρατάς καμία μάχη μέχρι να τελειώσει. Να ξέρεις πως ο αντίπαλος είναι καλύτερος, αλλά να προσπαθείς μέχρι τέλους”.

“Το μόνο μη διαπραγματεύσιμο πράγμα εδώ μέσα είναι η προσπάθεια”.

Το μακρύ τραπέζι, η κούραση και ο παππούς…

“Δεν θέλω παίκτες που θέλουν να είναι οι κεντρικοί πρωταγωνιστές. Αν δεν δώσετε ό,τι έχετε και το καταλάβω, τότε κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση σας. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, κι αν ξεχαστείτε, τότε θα μείνετε στην απ’ έξω”.

“Όλοι οι παίκτες στην Ατλέτικο θα κάθεστε σε ένα μακρύ τραπέζι. Έτσι δεν θα μπορείτε να αποφύγετε να κοιτάτε ο ένας τον άλλον στα μάτια. Εδώ δεν υπάρχουν μυστικά. Όλοι μαζί, όλοι μιλάμε. Αυτό είναι το μήνυμα”.

“Δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγετε, να γλιτώσετε, από μένα. Να το θυμάστε”.

“Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να κερδίσεις. Προτιμώ να παίζω καλά, αντί να παίζω όμορφα”.

“Ο τρόπος παιχνιδιού της Ατλέτικο δεν είναι μονοδιάστατος. Αυτό είναι απλά ένα κλισέ που χρησιμοποιούν κάθε φορά που δεν μπορούν να βρουν τρόπο να μας κερδίσουν. Αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα”.

“Σε όλους τους τελικούς που έχουμε αγωνιστεί, έχουμε χρησιμοποιήσει τους κορυφαίους παίκτες μας, αλλά δεν πιστεύουμε πως μπορούμε να κερδίσουμε με το ταλέντο και μόνο. Το ταλέντο πρέπει να συνοδεύεται από μεγάλη προσπάθεια”.

“Πηγαίνω σινεμά και ενώ βλέπω ταινία μου έρχεται μια ιδέα. Βγαίνω έξω, αρπάζω το τηλέφωνο και αρχίζω τις κλήσεις. Ή τρώω σε δείπνο και το μυαλό μου σκέφτεται το ποδόσφαιρο. Έτσι το βιώνω”.

“Το καλύτερο πράγμα στο ποδόσφαιρο είναι πως είναι τόσο ανοικτό σε ερμηνείες – δεν υπάρχει αντικειμενικός ορισμός του σωστού και του λάθους και κατά μία έννοια ο καθένας έχει δίκιο”.

“Πάντα έλεγα πως η προσέγγιση μου στο ποδόσφαιρο είναι πως μπορεί να απολυθώ αύριο. Για μένα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να ζεις την κάθε στιγμή. Γιατί στο ποδόσφαιρο αυτό που έχει σημασία, πέρα από την όποια επιτυχία έχεις κάνει και την οποία κανείς δεν μπορεί να στην πάρει, είναι τι έρχεται μετά”.

“Κούραση; Ποια κούραση; Για να παίζουμε ποδόσφαιρο; Παίρνουμε τόσα λεφτά για να παίζουμε ποδόσφαιρο. Άλλος κόσμος πεινάει και παλεύει κάθε μέρα για να βγάλει το ψωμί του. Τι πρέπει να κάνουν αυτοί;”.

“Είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις τη Μπαρτσελόνα. Αν πιέσεις σε σκοτώνουν, αν περιμένεις, πάλι σε σκοτώνουν”.

“Η αλήθεια είναι πως οι διαμαρτυρίες της Ρεάλ με κάνουν να γελάσω πολύ. Είναι αστείο να διαμαρτύρεται η Ρεάλ για τους διαιτητές”.

“Η θυσία είναι αδιαπραγμάτευτη. Διαπραγματεύσιμες είναι οι ανθρώπινες πτυχές. Εφ’ όσον οι άνθρωποι είναι εκ των προτέρων θετικοί, είμαι διαθέσιμος να συζητήσουμε οτιδήποτε. Λέω πάντα πως όταν είμαστε και οι δύο στην ίδια σελίδα, τότε πάμε να συζητήσουμε και κάτι θα βγάλουμε. Αν είσαι εσύ σε ένα μέρος κι εγώ σε ένα άλλο, δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Δεν μ’ αρέσει αυτό το σενάριο”.

“Δεν είμαι ίδιος ως παίκτης και ως προπονητής. Απλά είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι γνωρίσματα του εαυτού μου. Κάθε προπονητής τα έχει. Προφανώς όσο μεγαλώνω θα έχω και περισσότερες ιδιομορφίες, αλλά δεν μπορώ να το υποσχεθώ αυτό. Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι νέος και ενεργητικός έτσι ώστε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να συμμετέχω στο παιχνίδι”.

“Ναι, δεν θα πάψω να λέω ότι κοιτάμε παιχνίδι το παιχνίδι. Όπως ακριβώς κάνουν οι άνθρωποι εκεί έξω στον δρόμο, όπου ζουν μέρα με τη μέρα. Βλέπουμε τους εαυτούς μας στην Ατλέτικο σαν όλους εκεί έξω που πρέπει κάθε μέρα να παλεύουν για να υπάρχουν και την επόμενη. Αισθανόμαστε σαν μία αντανάκλαση της κοινωνίας. Αν πάψουμε έστω και μία μέρα να παλεύουμε δεν έχουμε καμία τύχη. Ο κόσμος ταυτίζεται με εμάς. Είμαστε γι’ αυτούς μία πηγή ελπίδας. Με τους ελάχιστους πόρους που έχουμε, προσπαθούμε και τα καταφέρνουμε να συναγωνιζόμαστε τα θηρία”.

“Δεν μου προτάθηκε να αναλάβω την Εθνική Αργεντινής μετά από το Παγκόσμιο Κύπελλο αλλά ξέρω ότι θα συμβεί αυτό μια μέρα. Ακόμη νιώθω ότι πρέπει να είμαι στον αγωνιστικό χώρο, να προπονώ και να είμαι με τους παίκτες μου. Η εθνική ομάδα δεν μπορεί να στο δώσει αυτό. Αν θα είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω στο μέλλον; Σίγουρα! Πέρασα 12 με 14 χρόνια μαζί της”.

“Πάντα πίστευα πως στην Αργεντινή πρέπει να βρίσκεται στην προπόνηση κάποιος που θα είναι σαν παππούς. Κάποιος που βλέπει τα πράγματα πιο ήρεμα, πιο γαλήνια και με διαφορετικό τρόπο. Στην Εθνική υπάρχει πάντα ένας χώρος για κάποιον που θα είναι παππούς, πατέρας και γιος μαζί”.