Είναι ο άνθρωπος που όλοι γνωρίζουν ότι εδώ και χρόνια δίνει αγώνα για να βρίσκεται πάντα στο πλευρό αθώων ψυχών, των δικών του παιδιών, των δικών μας παιδιών, όπως συνηθίζει να λέει ο φύλακας άγγελος και προστάτης τους σε δύσκολες στιγμές. 

Ο λόγος για τον Κώστα Γιαννόπουλο που ήταν και θα είναι, όσο τον κρατούν οι δυνάμεις του, για πάντα εκεί, στο πλευρό τους, για να παρέχει βοήθεια και κυρίως ψυχολογική υποστήριξη σε κακοποιημένα παιδιά. Όπως όλοι γνωρίζουμε, το ”Χαμόγελο του Παιδιού”, δημιουργήθηκε λίγο πριν πεθάνει ο μικρός του γιος από καρκίνο. Πλέον, ο Κώστας Γιαννόπουλος δίνει τη δική του μάχη, ενώ χθες (15/04) χειρουργήθηκε.

Δεν είναι όμως η πρώτη μάχη του  Κώστα Γιαννόπουλου καθώς ο θάνατος του γιου του Αντρέα αποτέλεσε την αφορμή

Ο γιος του Κώστα Γιαννόπουλου σήμερα θα ήταν 21 χρόνων παλικάρι. Το νήμα της ζωής του όμως κόπηκε ξαφνικά, όταν εκείνος ήρθε αντιμέτωπος με μία σοβαρή ασθένεια, εντελώς ανέτοιμος να την διαχειριστεί, όντας μικρό παιδάκι, και παίρνοντας μόνο δύναμη από την οικογένειά του, τους γονείς και τα άλλα τρία αδελφάκια του. Για να σταθεί γερά στα πόδια του. Να πολεμήσει.

Καλομεγαλωμένο παιδάκι, με ευαισθησίες, ήθελε να περνάνε καλά όλα τα παιδιά του κόσμου και να χαμογελούν. Πρόσφερε τα παιχνίδια του, μοίραζε μόνο αγάπη παντού και, όταν ήταν πιο μικρός και τον ρωτούσαν τι θα ήθελε να του χαρίσουν ως δώρο, το μόνο που άκουγες να λέει ήταν να είναι καλά τα αδελφάκια του και τα παιδάκια όλου του κόσμου.

Ξαφνικά, και ενώ εκείνος ήταν μόλις 9 ετών, το σκηνικό άλλαξε και τα πέπλα της ευτυχίας έδωσαν τη σκυτάλη σε ένα σκηνικό ανησυχίας, αγωνίας, λύπης. Ο Αντρίκος αρρώστησε βαριά. Η οικογένειά του έδωσε έναν αγώνα ζωής, για να τον στηρίξει…

Το Χαμόγελο του Παιδιού είναι το χαμόγελο του Ανδρέα

Ήταν Δεκέμβριος του 1995, όταν χιλιάδες τηλεθεατές απ’ όλη την Ελλάδα παρακολούθησαν την εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, «Κόκκινη Κάρτα». Μία εκπομπή με πρωταγωνιστή τον μικρό Ανδρέα Γιαννόπουλο. Ένα παιδί που, επί 18 μήνες, έδινε τότε τη δική του μάχη με τη ζωή. Δεν μίλησε για το δικό του πρόβλημα υγείας, δεν πήγε για το λόγο αυτό στην εκπομπή. Δεν άκουσε κανείς λέξη να ξεστομίζει για το εάν πονούσε, αν υπέφερε, αν έκλαιγε…

Βρέθηκε εκεί, όπως είχε πει τότε, προκειμένου να παρουσιάσει το ημερολόγιό του, την επιθυμία του, το όραμά του. Με λόγια ώριμα και ουσιαστικά, έκφραση μοναδικής δύναμης και ευαισθησίας, προκάλεσε ρίγη συγκίνησης σε χιλιάδες τηλεθεατών, ζητώντας την ίδρυση ενός Συλλόγου για τα παιδιά.

Μάλιστα, με μία χαρακτηριστική κίνηση, ζωγράφισε ένα χαμόγελο στο δικό του πρόσωπο, ζητώντας όλα τα παιδιά του κόσμου να αποκτήσουν το δικαίωμα να χαμογελούν ευτυχισμένα. Αυτός ο Σύλλογος θα ονομαζόταν «Το Χαμόγελο του Παιδιού»…

«Όλοι ξέρουμε για κάτι παιδιά στους δρόμους που τους λείπει το χαμόγελο. Τους λείπει το χαμόγελο, γιατί δεν έχουν λεφτά, δεν έχουν παιχνίδια και δεν έχουν φαΐ και μερικά δεν έχουν καν γονείς. Σκεφτείτε λοιπόν και αφήστε τα λόγια… Ας ενωθούμε και ας δώσουμε ό,τι μπορούμε στα φτωχά αλβανάκια, άσπρα και μαύρα, όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο. Αυτός ο Σύλλογος θα λέγεται Το Χαμόγελο του Παιδιού. Ελάτε λοιπόν να βοηθήσουμε, αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε» είχε πει ο μικρός Ανδρέας.

Με λόγια απλά, μα τόσο αγνά και αληθινά, προκάλεσε κλυδωνισμούς συναισθηματικούς και όλοι στήριξαν με τις δυνάμεις τους τη δημιουργία αυτού του συλλόγου. Λίγες εβδομάδες μετά την εν λόγω εκπομπή ο Ανδρέας έφυγε από τη ζωή. Άφησε πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη: «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Ποιος θα το πίστευε ότι επί της ουσίας ιδρύθηκε από ένα δεκάχρονο αγόρι…

athensmagazine.gr