Του ΜΙΧ. ΦΟΥΣΤΕΡΗ

Χάρηκε μπάλα η ψυχή μας. Κι όχι μόνο μπάλα, αλλά κι αυτό το ιδιαίτερο το σασπένς που μπορεί να επιφυλάσσει ένας ποδοσφαιρικός αγώνας στον τυχερό θεατή του. Αγωνία μέχρι το τέλος. Και ανατροπές που σε καθήλωναν στην πολυθρόνα.

Σαν το Μπάγερν-Γιουβέντους που απολαύσαμε μεσοβδόμαδα, οι λίγο έτσι πιο μεγάλοι (λέμε τώρα…) έχουμε ζήσει και άλλες, συγκλονιστικές ποδοσφαιρικές βραδιές, ματς που ενώ φαινομενικά κρίνονταν από νωρίς, στην πορεία συνέβαινε κάτι μαγικό και… τούμπα όλα.

Tο Filathlos.gr θυμάται σήμερα ανάλογα παιχνίδια με δραματική εξέλιξη, αποτίοντας τρόπον τινά φόρο τιμής στους μερακλήδες του είδους, εκείνους που δεν συμβιβάζονται με σούπες και ημίμετρα. Για πάμε.

Μπαρτσελόνα-Ατλέτικο Μαδρίτης (12-3-1997)

Έσπασαν καρδιές στην αναμέτρηση για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ισπανίας, καθώς από 0-3 το ματς έληξε 5-4! Το να σκοράρει μια ομάδα τρεις φορές στο “Καμπ Νου” δεν το λες και εύκολο. Κι όμως, οι “ροχιμπλάνκος” έκαναν το παιχνίδι της ζωής τους αρχικά, αφήνοντας άφωνους τους Φίγκο, Ρονάλντο και τους άλλους αστέρες. Σε τρελά κέφια ήταν ο γνωστός μας Μίλινκο Πάντιτς, να και το 0-3, στο ημίωρο παρακαλώ.

Στο ημίχρονο οι Πίτσι και Στόιτσκοφ πήραν τη θέση των Μπλαν και Ποπέσκου. Και η καταλανική μηχανή πήρε μπρος. Στο ξεκίνημα της επανάληψης ο Ρονάλντο πέτυχε δύο γκολ, ενώ ακόμη τρία επιτεύχθηκαν μεταξύ 67΄ και 83΄ από τον ίδιο και τους Φίγκο, Πίτσι. Το 5-4 ήταν γεγονός. Mes que un club. Όντως.

Ρεάλ Μαδρίτης-Γκλάντμπαχ 1-5 και 4-0 (1985)

Στο πλαίσιο του τρίτου γύρου του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ αναμετρήθηκαν Ρεάλ και Γκλάντμπαχ. Οι Γερμανοί σε πολύ καλή κατάσταση, σε αντίθεση με τους Ισπανούς που έμοιαζαν χαμένοι από χέρι, ειδικά μετά από το συντριπτικό αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα. Ο Χουανίτο το είχε πει όμως, “90 λεπτά στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου είναι πολλά”. Και είχε δίκιο. 

Η μισή δουλειά έγινε στο πρώτο ημίχρονο, αλλά 95.000 θεατές έπρεπε να περιμένουν άλλα 45΄. Τελικά, στα τελευταία 10′ έγινε το μπαμ. Ο Χόρχε Βαλντάνο και ο Κάρλος Σαντιγιάνα πήραν τους Μαδριλένους από το χέρι και τους οδήγησαν σε μια απίστευτη νίκη, την οποία πολλοί φίλοι της μπάλας την θεωρούν ακόμη ως μία από τις συγκλονιστικότερες και πιο θεαματικές στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Ντιναμό Κιέβου-Μπάγερν Μονάχου 3-3 (1998-1999)

Τι κι αν προηγήθηκε στο σκορ με δυο γκολ διαφορά; Η Ντιναμό Κιέβου πίστευε ότι ήταν κοντά στο να εξασφαλίσει την πρόκριση στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Γελάστηκε, όμως, καθώς ο συγκεκριμένος ημιτελικός έμελλε να είναι συγκλονιστικός, συν ότι είχε να κάνει με Γερμανούς – άλλη ράτσα. 

Μπροστά σε 90.000 φιλάθλους που είχαν γεμίσει ασφυκτικά το γήπεδο, οι Βαυαροί της πήραν το εισιτήριο μέσα από τα χέρια, ισοφαρίζοντας σε 3-3, με σκόρερ τους Τάρνατ (45′), Έφεμπεργκ (78′) και Γιάνκερ (88′), με τους Σεφτσένκο (16′, 43′) και Κοσόφσκι (53′) που είχαν πετύχει τα γκολ των γηπεδούχων να μην μπορούν να πιστέψουν στα μάτια τους.

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Ρεάλ Μαδρίτης 4-3 (2002-2003)

Αναμέτρηση για τους “8” του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Ρεάλ ξεκίνησε δυναμικά και πήρε κεφάλι στο σκορ με τον εκπληκτικό Ρονάλντο να βρίσκει δίχτυα τρεις φορές. Το θέμα για τη Γιουνάιτεντ όμως, δεν ήταν η πρόκριση, καθώς αυτή είχε κάνει φτερά, αλλά το γόητρο.

Οι Άγγλοι δεν παράτησαν ποτέ τα όπλα και γύρισαν το παιχνίδι, με τους Φαν Νίστελρόι (49′), Μπέκαμ (71′,85′) και ένα αυτογκόλ του Ελγκέρα (52′). Ματσάρα.

Τσέλσι-Λίβερπουλ 4-4 (2008-2009)

Η Τσέλσι προκρίθηκε στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ μετά από μεγαλειώδη προσπάθεια. Χρειάστηκε να τα δώσει όλα για να ανατρέψει την κατάσταση στο παιχνίδι, το οποίο ήταν κάτι παραπάνω από συγκλονιστικό! 

Η Λίβερπουλ προηγήθηκε 2-0, η Τσέλσι πέρασε μπροστά 3-2, οι “κόκκινοι” πήραν ξανά το προβάδισμα 4-3, για να έρθει στο τέλος ο Λάμπαρντ να διαμορφώσει το τελικό 4-4. Για την ιστορία, σκόραραν οι Ντρογκμπά (51′), Άλεξ (57′), Λάμπαρντ (76′, 89′) για τους “μπλε” και οι Αουρέλιο (19′), Αλόνσο (28′), Λούκας( 81′), Κάιτ (83′) για την ομάδα του μεγάλου λιμανιού.

Μίλαν-Λίβερπουλ 3-3 (2004-2005)

Ένας τελικός που θα μείνει για πάντα χαραγμένος στο μυαλό κάθε ποδοσφαιρόφιλου και στις καρδιές των οπαδών της Μίλαν, αλλά κυρίως αυτών της Λίβερπουλ. Ποιος, αλήθεια, να ξεχάσει αυτό το παιχνίδι; 

Οι Μιλανέζοι προηγήθηκαν στο ημίχρονο 3-0, με ένα θεαματικό γκολ του Πάολο Μαλντίνι στο 1΄ και τον Κρέσπο να σκοράρει εις διπλούν (39΄, 44΄). Η Λίβερπουλ επέστρεψε δριμύτερη στο δεύτερο ημίχρονο και οι Τζέραρντ (54′), Σμίτσερ (56′) και Αλόνσο (60′) έφεραν το παιχνίδι στα ίσα και της έδωσαν την ευκαιρία να το διεκδικήσει στην παράταση. 

Παράταση πρώτα και πέναλτι μετά. Αδρεναλίνη στο ζενίθ. Η ψυχολογία, όμως, είχε ήδη βαφτεί κόκκινη. Ντούντεκ πρωταγωνιστής στη ρώσικη ρουλέτα και… you never walk alone! 

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν Μονάχου 2-1 (26-5-1999)

Γενικότερα η περίοδος ’98-99 ήταν από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, καθώς κατέκτησε την Πρέμιερ Λιγκ, το Κύπελλο Αγγλίας αλλά και το Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο τελικός της Βαρκελώνης κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου είναι από τα πιο συγκλονιστικά παιχνίδια της ιστορίας του θεσμού, αφού οι “μπέμπηδες” ανέτρεψαν το εις βάρος τους 1-0 στις καθυστερήσεις, νικώντας τελικά με 2-1 (91΄Σέριγχαμ, 93΄ Σόλσκιερ). Μάλιστα η Γιουνάιτεντ κατάφερε να γίνει η πρώτη αγγλική ομάδα που πανηγύρισε το τρεμπλ.

Λα Κορούνια-Παρί Σεν Ζερμέν 4-3 (7-3-2001)

Ένα εκπληκτικό βράδυ έζησαν στο “Ριαθόρ” οι “αφισιονάδος” της Ντεπορτίβο τον Μάρτιο του 2001. Με γκολ του Οκότσα (29′) και άλλα δύο του Λερουά (43′, 55′) η Παρί είχε πάρει κάτι παραπάνω από προβάδισμα νίκης στον αγώνα για τη δεύτερη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. 

Ωστόσο οι πρωταθλητές Ισπανίας είχαν φαίνεται ραντεβού με την ιστορία και αποδείχθηκαν συνεπέστατοι. “Στο ημίχρονο άφησα τους παίκτες μου να σκεφτούν την απόδοσή τους για λίγα λεπτά χωρίς να μιλάω εγώ” δήλωσε αργότερα ο τεχνικός των Γαλιθιάνων Χαβιέρ Ιρουρέτα, ο οποίος πέρασε ως αλλαγή τους Παντιάνι και Τριστάν που τον δικαίωσαν στο έπακρο. 

Ο Ουρουγουανός πέτυχε χατ τρικ (57′, 76′, 84′) και ο Ισπανός το άλλο γκολ (60′) για έναν ιστορικό θρίαμβο που έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένος στα κιτάπια της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής ιστορίας.

Ολυμπιακός-ΟΦΗ 4-5 (Μάιος 1990)

Για το φινάλε, μια ελληνική πινελιά. Μια ανατροπή σαν αυτή που πέτυχε ο ΟΦΗ το Μάιο του 1990 επί του Ολυμπιακού που πραγματικά δεν έχει -και δεν είναι σίγουρο αν θα έχει ποτέ- προηγούμενο. Οι “ερυθρόλευκοι” του Ίμρε Κόμορα υποδέχθηκαν τους Κρητικούς του Έγκεν Γκέραρντ στο στάδιο Καραϊσκάκη για την 34 αγωνιστική της σεζόν 1989-1990. 

Στη θεωρία το παιχνίδι ήταν αδιάφορο. Ο Ολυμπιακός είχε χάσει το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό, αλλά στις 17 Μαϊου είχε πανηγυρίσει την κατάκτηση του Κυπέλλου στον τελικό του ΟΑΚΑ κόντρα στον ΟΦΗ με σκορ 4-2. Οι φιλοξενούμενοι από την πλευρά τους είχαν χάσει οριστικά το τρένο της Ευρώπης και θα έπαιζαν χωρίς άγχος πριν σκορπίσουν για τα καλοκαιρινά μπάνια.

Ο κόσμος στην εξέδρα δεν ήταν πολύς, αλλά έγινε μάρτυρας μιας επικής ανατροπής για την οποία έως και σήμερα έχουν γραφτεί πολλά. Ο Ολυμπιακός άρχισε ανόρεχτα το ματς, αλλά στο 31΄βρήκε τον τρόπο να ανοίξει το σκορ μ’ ένα μάλλον τυχερό γκολ του Ντέταρι. Ακολούθησαν άλλα δύο τέρματα μέχρι το ημίχρονο από τον Μητρόπουλο και τον Κωφίδη, ενώ στο 48′ ο Τσιαντάκης διαμόρφωσε το 4-0!

Ουδείς φυσικά μπορούσε να διανοηθεί ότι οι Πειραιώτες θα έφευγαν ηττημένοι από το γήπεδο. Αντίθετα, σχεδόν όλοι στοιχημάτιζαν ότι λόγω και του χαλαρού χαρακτήρα της αναμέτρησης θα πετύχαιναν και άλλα γκολ. Προφανώς, όμως, λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο ΟΦΗ ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ο Χάϊμε Βέρα. Ο βιρτουόζος Χιλιανός μέσος πήρε την κατάσταση στα χέρια του και έδωσε το σύνθημα της νίκης, σκοράροντας δύο φορές.

Όταν ο Μαρινάκης μείωσε σε 4-1 και ο Βέρα σε 4-2 και το παιχνίδι είχε φτάσει στο 85′, όλα έδειχναν ότι ο ΟΦΗ πέτυχε απλώς δύο γκολ της τιμής και μέχρι εκεί. Στο συγκεκριμένο λεπτό, όμως, ο Κώστας Μπατσινίλας έγραψε με πλασέ το 4-3 και το παιχνίδι από το πουθενά έγινε ντέρμπι.

Τα επόμενα λεπτά κύλησαν δραματικά. Οι γηπεδούχοι θορυβήθηκαν και προσπάθησαν να κρατήσουν το υπέρ τους σκορ, όμως ο ΟΦΗ είχε πιστέψει στην ανατροπή και με τον Βέρα στο 87′ (δεύτερο προσωπικό γκολ) ισοφάρισε. Η εξέδρα έβραζε (άλλωστε εκείνη τη σεζόν οι “ερυθρόλευκοι” είχαν ηττηθεί στο Καραϊσκάκη και από τον Παναθηναϊκό με το ιστορικό 3-4) καθώς έβλεπε ότι οι παίκτες του Κόμορα τα είχαν χαμένα, ωστόσο ούτε η δική της αντίδραση αποδείχθηκε αρκετή για να αποτρέψει το μοιραίο.

Στο 90′ ο ΟΦΗ κέρδισε φάουλ σε πλεονεκτική θέση και ο σπεσιαλίστας Βάβουλας ανέλαβε την εκτέλεση. Πήρε φόρα, σούταρε ως συνήθως δυνατά και η μπάλα, αφού βρήκε στο τείχος, κατέληξε στη δεξιά γωνιά του Ράντου για το 4-5! Ο κόσμος ξέσπασε σε αποδοκιμασίες, οι πιο θερμόαιμοι πετούσαν στο γήπεδο ό,τι έβρισκαν πρόχειρο και οι παίκτες του Ολυμπιακού αποχώρησαν με τη βοήθεια της αστυνομίας. 

Για το ματς και τη στάση των ποδοσφαιριστών των Πειραιωτών γράφτηκαν πολλά. Άλλοι υποστήριξαν ότι ήταν μια κίνηση μερίδας παικτών που ήθελαν να απαλλαγούν από τον Ντέταρι και τον πεθερό του, τον Ίμρε Κόμορα, ενώ άλλοι έκαναν λόγο απλώς για αδιαφορία.

Το σίγουρο είναι ότι ο ΟΦΗ έγραψε ιστορία και ότι ο Λάγιος Ντέταρι στο συγκεκριμένο παιχνίδι πραγματοποίησε την τελευταία εμφάνισή του με τον Ολυμπιακό, πετυχαίνοντας μάλιστα το τελευταίο του γκολ.