Το πρόβλημα στον Ολυμπιακό δεν είναι ότι έχασε με γκολ δώρο του Ρομπέρτο.

Αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο.

Το πρόβλημα είναι ότι μετά το 1-0 οι ερυθρόλευκοι δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν.

Και δεν τα κατάφεραν διότι τα βασικά τους ατού είναι ντεφορμέ.

Ο Φορτούνης αποδείχθηκε λίγος για να πάρει στις πλάτες του την ομάδα και ο Ιντέγιε δεν είναι αυτός που ήταν μέχρι πρότινος.

Ο Ολυμπιακός είχε χρόνο για να ισοφαρίσει, αλλά απουσίαζε το καθαρό μυαλό και δεν υπήρχε ξεκάθαρο επιθετικό πλάνο.

Οι παίκτες περισσότερο αυτοσχεδίαζαν παρά ενεργούσαν σύμφωνα με τις εντολές του προπονητή, ο οποίος με τους Τσόρι, Κασάμι και Πουλίδο προσπάθησε να ζωηρέψει την ομάδα, όμως απέτυχε.

Όσο το ματς ήταν στο 0-0 ο Ολυμπιακός, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, φαινόταν πιο ομάδα.

Και σε στήσιμο και τακτική και σε ποιότητα.

Δημιούργησε, μάλιστα, τις προϋποθέσεις για να σκοράρει, είτε με το δοκάρι του Ιντέγιε είτε με την φοβερή ευκαιρία του Μιλιβόγεβιτς στην αρχή της επανάληψης.

Ο στόχος, άλλωστε, του Σίλβα ήταν να γυρίσει στον Πειραιά τουλάχιστον με ένα γκολ, γι’ αυτό και ο Ολυμπιακός επιδίωξε από την αρχή να αιφνιδιάσει τους Βέλγους.

Βέβαια, και η Άντερλεχτ είχε τις ευκαιρίες της να σκοράρει νωρίτερα, όμως ο Ρομπέρτο έκανε ορισμένες δύσκολες αποκρούσεις και του έμελλε να είναι ο μοιραίος παίκτης της ομάδας.

Δεν μου άρεσε το δίδυμο Μποτία-Κόστα κι αυτό οφείλεται στο ότι δεν παίζουν μαζί στην ενδεκάδα.

Στον δε Κόστα δεν του πάει καθόλου να παίζει αριστερό στόπερ.

Το 1-0 είναι σκορ που ανατρέπεται μέσα στο Καραϊσκάκη και εκτιμώ ότι ο Ολυμπιακός είναι καλύτερη ομάδα.

Για να τα καταφέρει, όμως, οι παίκτες πρέπει να τρέξουν πολύ περισσότερο, να βγάλουν ενέργεια και να δείξουν πάθος και δίψα για την πρόκριση,

Μετά το γκολ των Βέλγων είδα την απογοήτευση να κυριαρχεί στα πρόσωπα των περισσότερων παικτών και μου έκανε εντύπωση, διότι και χρόνος υπήρχε και ο Ολυμπιακός στην χειρότερη περίπτωση δεν έχει να ζηλέψει κάτι από την αντίπαλό του.

 Είναι μια ομάδα του χεριού του και πρέπει να το αποδείξει την ερχόμενη Πέμπτη.