Του ΜΙΧ. ΦΟΥΣΤΕΡΗ

Αργεντινή. Η χώρα του τανγκό και των πολύτιμων μετάλλων, από ένα μάλιστα εκ των οποίων πήρε το όνομά της, “αργέντουμ”. Ανάλογα μέταλλα, ποδοσφαιρικά, βρίθουν στην δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής μετά από τη Βραζιλία, με τους Έλληνες παράγοντες να τα αναζητούν με μανία μέχρι να τα ανακαλύψουν, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι.

Εκατοντάδες Αργεντινοί ποδοσφαιριστές έχουν αγωνιστεί τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας. Άλλοι έλαμψαν με τις επιδόσεις τους μένοντας αξέχαστοι, ενώ υπήρξαν φυσικά και εκείνοι που ήταν “όλο τηγανίτα κι από μέλι τίποτα”.

To Filathlos.gr βούτηξε στο χρόνο και ξεχώρισε τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις Λατίνων, αστέρια αλλά και απογοητεύσεις. 

ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

Χουάν Ραμόν Ρότσα

Απίστευτος ο ντόρος που προκάλεσε ερχόμενος στην Ελλάδα. Ξεκίνησε από τη Νιούελς Ολντ Μπόις, πήγε στην Ατλέτικο Τζούνιορ, μετά στη θρυλική Μπόκα Τζούνιορς, ενώ από το 1979 μέχρι το 1989 έκανε τη διαφορά στον Παναθηναϊκό, αποτελώντας τον κορυφαίο ίσως Αργεντινό που φόρεσε ποτέ την πράσινη φανέλα. 

Αρχικά παρουσιάστηκε ως ομογενής με το όνομα “Μπουμπλής”, όμως έπειτα από μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα του Σταύρου Νταϊφά, το ΑΣΕΑΔ έβγαλε απόφαση ότι τα χαρτιά του ήταν πλαστά. Για το λόγο αυτό ο Ρότσα και αφού έμεινε για περίπου ένα χρόνο εκτός αγωνίστηκε ως ξένος και μετά απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα. 

Φοβερός παίκτης, πρωταγωνίστησε σε μεγάλες επιτυχίες του Παναθηναϊκού σε Ελλάδα και Ευρώπη και με το “τριφύλλι” στο στήθος κρέμασε τα παπούτσια του, ενώ στη συνέχεια το υπηρέτησε από όλες τις θέσεις, μεταξύ αυτών και του προπονητή.

Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες

Ο Γιώργος Κοσκωτάς τον έφερε στον Ολυμπιακό, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε δυο χρόνια, κλέβοντας την παράσταση με την άψογη τεχνική και την εκτελεστική του δεινότητα. 

Αγαπήθηκε από τους φιλάθλους για τις θεαματικές ντρίμπλες και πάσες του. Έφυγε πρόωρα από τη ζωή λόγω καρδιακού προβλήματος στις 11 Ιανουαρίου 1992, σε ηλικία μόλις 29 ετών. Προς τιμήν του το στάδιο της γενέτειράς του Σαν Λουίς ονομάστηκε “Στάδιο Φούνες”.

Νάτσο Σκόκο

Άλλη κλάση ο 30χρονος μεσοεπιθετικός, έπαιξε στην ΑΕΚ από το 2008 μέχρι το 2011, μετρώντας 33 γκολ σε 117 εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 2011 πήρε μεταγραφή στην Αλ Αίν των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, έναντι 2,8 εκατομμυρίων ευρώ. 

Ποιος δεν θυμάται το δεξί φαρμακερό του πόδι, το ταλέντο και την τακτική του. Του άρεσε να παίζει στα άκρα, αλλά είχε την ευχέρεια να αλωνίζει από το κέντρο και μπροστά. Ο αγαπημένος “υδραυλικός” των οπαδών της “Ένωσης” αγωνίζεται πλέον στη Νιούελς Ολντ Μπόις και στην καλή του βραδιά οι αμυντικοί δεινοπαθούν.

Όσκαρ Αλβαρέζ

Αποκτήθηκε σε ηλικία 28 ετών από τον Παναθηναϊκό και έκανε παπάδες με την πράσινη φανέλα από το 1976 μέχρι το 1980. Προηγουμένως, είχε συστηθεί στους Έλληνες φιλάθλους με τον ΠΑΣ Γιάννινα, όπου έμεινε για μια τετραετία “ματώνοντας” τα αντίπαλα δίχτυα. 

Συνολικά, πέτυχε 57 γκολ στο πρωτάθλημα με το “τριφύλλι” και είναι στην έβδομη θέση των σκόρερ στην ιστορία της ομάδας, ενώ σημείωσε άλλα δέκα στο Κύπελλο. Στην χώρα μας απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα, κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, ένα Κύπελλο και ένα Βαλκανικό (όλα το 1977), ενώ στα επτά χρόνια που αγωνίστηκε στην Α’ Εθνική πέτυχε 80 τέρματα και είναι τέταρτος στην λίστα με τους μεγαλύτερους ξένους σκόρερ όλων των εποχών της.

Χουάν Χοσέ Μπορέλι

Το 1991 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό και στα δυο πρώτα χρόνια κινήθηκε σε “ρηχά νερά”. Μετά, κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του και έδειξε την πολύ μεγάλη κλάση του. Ο “Χότα Χότα”, είχε τεράστια συνεισφορά στην κατάκτηση στο νταμπλ του 1994-95 και στο πρωτάθλημα της επόμενης σεζόν, όπου χάρη σε δικό του γκολ με κεφαλιά-ψαράκι κόντρα στην ΑΕΚ ο Παναθηναϊκός νίκησε 1-0 και πήρε την Κούπα. Φυσικά, ήταν πρωταγωνιστής και στην ανεπανάληπτη πορεία στο Champions League την σεζόν 1995-96, όπου το “τριφύλλι” έφτασε ως τα ημιτελικά. Την σεζόν 2001-02 έπαιξε για 17 ματς με τον Ακράτητο και μετά σταμάτησε την καριέρα του.

Λουτσιάνο Γκαλέτι

Ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό τον Ιούλιο του 2007, υπογράφοντας για τέσσερα χρόνια. Μεγάλος μπαλαδόρος, ο πρώτος ίσως που μετά από τον Στέλιο Γιαννακόπουλο κάλυψε επάξια την θέση του δεξιού εξτρέμ στους “ερυθρόλευκους”. 

Γρήγορος, με σταυρωτή ντρίμπλα και σέντρα-ξυράφι, μπουκαδόρος, σκόρερ, ηγέτης. Ένα πρόβλημα υγείας διέκοψε απότομα την καριέρα του το 2010, επέστρεψε για λίγο το καλοκαίρι του 2013 στον ΟΦΗ και μετά σταμάτησε οριστικά. Το Σεπτέμβριο του 2014 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του στο τεχνικό τιμ των πρωταθλητών, ως σκάουτερ στη Λατινική Αμερική.

Αριέλ Ιμπαγάσα

Λατρεύτηκε όσο λίγοι ξένοι από τον κόσμο του Ολυμπιακού, ενώ και με τη φανέλα του Πανιωνίου στα 38 του χρόνια έχει προσφέρει στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας. Ήρθε από τη Βιγιαρεάλ το καλοκαίρι του 2010 ως σπουδαίο όνομα και έπαιξε για τέσσερα χρόνια στην ομάδα του Πειραιά. 

Η απλότητα στο παιχνίδι του, οι κάθετες α λα διαβήτη πάσες και το γεγονός ότι έβλεπε γήπεδο όσο λίγοι συμπαίκτες του, συν βεβαίως τη μοναδική του οξυδέρκεια, τον καθιστούσαν δικαίως παίκτη-βαρόμετρο στους “ερυθρόλευκους”.

Αλεχάντρο “Τσόρι” Ντομίνγκες

Αγωνίζεται στον Ολυμπιακό για δεύτερη σερί χρονιά και χωρίς υπερβολή αποτελεί “το Α και το Ω” της ομάδας του. Η αλήθεια είναι πως δεν ξεκίνησε καλά μαζί της, αλλά μετά από το πρώτο αναγνωριστικό διάστημα έδειξε τη μεγάλη κλάση του, ενώ και φέτος παραμένει… power. 

Όταν είναι καλά ο Ολυμπιακός ανεβαίνει επίπεδο, όταν δεν είναι η ομάδα του χάνει σημαντικό κομμάτι από την ενέργεια, τη φαντασία και τη δυναμική της.

Ισμαέλ Μπλάνκο

Η ΑΕΚ τον έκανε δικό της το καλοκαίρι του 2007 και αγωνίστηκε σ’ αυτήν μέχρι το καλοκαίρι του 2011. Δεν ήταν τεχνίτης, αλλά η σχέση του “ζορό” με τα δίχτυα κάλλιστα χαρακτηρίζεται ως ερωτική. Φορ ολκής, παθιασμένος στο παιχνίδι του, με τους Ενωσίτες να μην έχουν πάψει στιγμή να τον μνημονεύουν.

Από τους πιο επιτυχημένους Αργεντινούς στην κιτρινόμαυρη ιστορία, πλέον βγάζει το ψωμί του στο Εκουαδόρ, ενώ δεν λείπουν οι ψίθυροι ότι υπάρχει ενδεχόμενο μελλοντικά να φορέσει και πάλι τη φανέλα με τον δικέφαλο αετό στο στήθος.

Σεμπαστιάν Λέτο

Ήρθε ως δανεικός από τη Λίβερπουλ στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2008 και για έναν χρόνο ήταν ο παίκτης που δέσποζε στο αριστερό άκρο της επίθεσης, βοηθώντας την ομάδα του στην κατάκτηση του νταμπλ. 

Γνωστό το ότι η σχέση του με τον Ερνέστο Βαλβέρδε πέρασε από χίλια κύματα, με τους “ερυθρόλευκους” να μην αγοράζουν τα δικαιώματά του και τον Νικόλα Πατέρα να τον παίρνει στον Παναθηναϊκό, την φανέλα του οποίου φόρεσε για μια τριετία. 

Στην πρώτη του χρονιά στο “τριφύλλι” κατέκτησε το νταμπλ, ο κόσμος τον λάτρεψε και πριν από λίγες ημέρες επέστρεψε στους “πράσινους” μετά από ένα μάλλον αποτυχημένο πέρασμα σε Ιταλία (Κατάνια) και Αργεντινή (Λανούς). 

Εζεκίελ Γκονζάλες

Από τα μεγάλα ινδάλματα του κόσμου του Παναθηναϊκού. Σύμφωνοι, μπορεί να μην ήταν “δυο Ριβάλντο” όπως είχε πει κάποτε με δόση υπερβολής ο τότε πρόεδρος του “τριφυλλιού” Αργύρης Μήτσου, όμως ήταν βιρτουόζος, μαέστρος με τη μπάλα στα πόδια και από το 2004 μέχρι το 2008 που έπαιξε στην Ελλάδα μάγευε το κοινό του.

Παρών στο πρώτο πρωτάθλημα της ομάδας του μετά από τη σερί επταετία του Ολυμπιακού, φημιζόταν για το δεξί του πόδι που ήταν… θάνατος. Κι αλίμονο σ’ εκείνον (τον αμυντικό) που εμφανιζόταν στο διάβα του!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ατέλειωτη η λίστα με τους Αργεντινούς που ξεχώρισαν, ούτε… δέκα αναρτήσεις δεν θα έφταναν. Μνημονεύονται -συνοπτικά- και οι Πάμπλο Ντε Μπλάσις, Χουάν Ρομάν Βερόν, Φερνάντο Μπελούτσι, Γκάμπριελ Σούρερ και πάει λέγοντας…

ΟΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ

Φράνκο Κοστάντσο

Γκελαδόρος ολκής, ό,τι και να ειπωθεί γι΄αυτόν θα είναι λίγο. Τερματοφύλακας με τ μικρό, μέχρι και διαφήμιση έγινε για τις κάκιστες επιδόσεις του κάτω από τα δοκάρια. 

Πολύ λίγος για να υπερασπίζεται την εστία του Ολυμπιακού, οι διοικούντες τον οποίο έκαναν μερικούς μήνες υπομονή μέχρι να δώσουν το χρίσμα του βασικού στον Μπάλας Μέγιερι, στο παιχνίδι με τη Ντόρτμουντ στη Γερμανία τη σεζόν 2011-2012. Έκτοτε δεν ξανάπαιξε ποτέ και ασφαλώς κερδίζει περίοπτη θέση στη μαύρη λίστα με τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις.

Λεονέλ Νούνιες

Το μόνο που έχει να θυμάται κάποιος γι’ αυτόν είναι το θεαματικό βολ πλανέ γκολ με τον Παναθηναϊκό, στο 4-0 για την φάση των “16” του Κυπέλλου τη σεζόν 2007-08 στο Καραϊσκάκη. Πέραν τούτου, ουδέν. 

Λίγα πράγματα από τον Αργεντινό, ο οποίος ήρθε με περγαμηνές, αλλά και πολλά περιττά κιλά. Στα δε βιντεάκια διέκρινες ότι διέθετε δυνατό σουτ, αλλά στην Ελλάδα δεν το έδειξε ποτέ. Έπαιξε και στον ΟΦΗ, όπου επίσης δεν έκανε τίποτα. Είναι αυτό που λέμε… πέρασε και δεν ακούμπησε.

Λουίς Αντρεούτσι

Ήρθε το καλοκαίρι του 1980 στην Ελλάδα ως μεγάλο όνομα, πλην όμως… άνθρακες ο θησαυρός. Αγώνα με τον αγώνα, από την αρχική αποθέωση η εξέδρα άρχισε να τον αποδοκιμάζει διότι δεν έβρισκε δίχτυα. 

Μάλιστα σ’ ένα παιχνίδι με την Καβάλα, όταν σκόραρε, γύρισε προς την εξέδρα και έδειξε τα γεννητικά του όργανα στους εξαγριωμένους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Την ίδια στιγμή είχε “τελειώσει” από τον Γιώργο Βαρδινογιάννη.

Χεσούς Ντάτολο

Τον πήρε δανεικό από τη Νάπολι ο Ολυμπιακός τον Γενάρη του 2010 με οψιόν αγοράς για το ερχόμενο καλοκαίρι, αλλά δεν δικαίωσε ποτέ τις προσδοκίες της μεταγραφής του. 

Μόλις επτά συμμετοχές, μηδέν γκολ και λίγα πράγματα. Το 2012 άφησε την Ευρώπη και μεταπήδησε πάλι στην Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα στην βραζιλιάνικη Ιντερνασιονάλ, στην οποία αγωνίζεται μέχρι και σήμερα.

Σεμπαστιάν Ρομέρο

Ήρθε στην Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό με πολύ καλό βιογραφικό από τη Ράσινγκ Κλουμπ, αλλά δεν δικαίωσε όσους τον πίστεψαν. Έπαιξε από το 2006 ως το 2008 στο “τριφύλλι”, όμως δεν έκανε πολλά πράγματα και κινήθηκε στη μετριότητα, αφού ήταν λίγα τα πολύ καλά παιχνίδια του. Τον δεύτερο χρόνο, πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα μεταξύ πάγκου και εξέδρας. Μετά την εν Ελλάδι παρουσία του, επέστρεψε στην πατρίδα του και αναμφίβολα πρόκειται για μια παρουσία… αναιμική στην χώρα μας.

Φεντερίκο Ασκάρατε

Τον πρωτοείδαμε στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2007, με την οποία ίσα που πρόλαβε να πραγματοποιήσει τρεις εμφανίσεις πριν φύγει από την Ελλάδα. Ο ίδιος άλλωστε θεωρεί την παρουσία του στην ελληνική ομάδα ως την χειρότερή του, δηλώνοντας ότι μετάνιωσε που ήρθε. 

Ο Αργεντινός κεντρικός αμυντικός ήταν επιλογή του Λορένσο Σέρα Φερέρ και προερχόταν από τη δεύτερη ομάδα της Ατλέτικο Μαδρίτης. Μάλιστα, είχε προτιμηθεί αντί του Βαγγέλη Μόρα, ο οποίος τότε πήγε στη Μπολόνια. Από τα μεγαλύτερα “θερινά παλτά” στην κιτρινόμαυρη μεταγραφική ιστορία.

Κρίστιαν Ντόλμπεργκ

Σταμάτησε τη μπάλα μόλις στα 30 του χρόνια το 2001. Προτελευταίος σταθμός της καριέρας του η Ελλάδα και ο ΠΑΟΚ, με την προσφορά του μηδαμινή. 

Ουδείς θα θυμάται το πέρασμά του από την χώρα μας και αποτελεί μια από τις πιο αποτυχημένες μεταγραφικές κινήσεις των Θεσσαλονικέων από τη Λατινική Αμερική. Μόνο σαν όνομα τον θυμούνται κάποιοι και όχι για όσα (δεν) έκανε στο χορτάρι.